Sylabus przedmiotu modułowego / fakultatywnego

 

Tytuł: Nicowanie kanonu (literatura, malarstwo, film)

Osoba prowadząca: dr Julia Dynkowska

Dla kierunku: kulturoznawstwo III rok – moduł Kultura prze-pisana; pozostałe kierunki IKW w ramach zajęć fakultatywnych wg siatek

Poziom studiów: I st.

Punktacja: 4 ECTS

 

Skrócony opis:

Celem zajęć jest zapoznanie studentów z najczęstszymi formami i strategiami prze-pisywania kanonicznych tekstów kultury (m.in. renarracją, reinterpretacją, refokalizacją, transpozycją, ekfrazą, apokryfem) oraz funkcjami krytycznych, subwersywnych odniesień do kanonu. Zajęcia pomogą poszerzyć i utrwalić wiedzę dotyczącą rozmaitych praktyk intertekstualnych/ transfikcjonalnych/ transmedialnych, a także uświadomić sobie ich rolę w kulturze współczesnej.

 

Wymagania wstępne:

Brak.

 

Treści kształcenia:

  • Pojęcie kanonu i debata nad kanonem/kanonami.
  • Strategie „nicowania” kanonu (m.in. rewriting, renarracja, reinterpretacja, refokalizacja, transpozycja, amplifikacja, kontynuacja, rekontekstualizacja, apokryficzność i dywersyjny potencjał apokryfu).
  • Literackie nicowanie kanonu literackiego (krytyka rewizjonistyczna, herstory, „odpisywanie centrum”.
  • Literackie i filmowe nicowanie kanonu malarskiego („niepokorne” ekfrazy literackie i filmowe).
  • Nicowanie kanonu malarskiego w ramach sztuk wizualnych (intertekstualność sztuk wizualnych).
  • Kanon a kultura popularna (krytyczne nawiązania do kanonu kultury wysokiej w popkulturze i twórczości internetowej; serialowe i filmowe prequele, midquele, sequele; zjawisko fan fiction i strategie fanfikowe).

 

 

Sposoby i kryteria oceniania:

Aktywność na zajęciach (udział w dyskusji), prezentacja

 

Metody kształcenia:

Wykład konwersatoryjny, dyskusja, metoda przypadków, burza mózgów

 

Literatura:

  1. D. Szajnert, Dywersyjny potencjał apokryfu, „Zagadnienia Rodzajów Literackich” 2011, t. 2, s. 357–371.
  2. D. Szajnert, Mutacje apokryfu, w: Genologia dzisiaj, pod red. W. Boleckiego i I. Opackiego, IBL PAN, Warszawa 2000, s. 137–157.
  3. R. Słodczyk, Ekfraza, hypotypoza, przekład. Interferencje literatury i malarstwa w prozie włoskiej i eseistyce polskiej XX wieku, Kraków 2020.
  4. E. Szybowicz, Apokryfy w polskiej prozie współczesnej, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2008.
  5. Kanon i obrzeża, pod red. I. Iwasiów i T. Czerskiej, Universitas, Kraków 2005.

 

Literatura uzupełniająca:

 

  1. Bloom, Lęk przed wpływem. Teoria poezji, przeł. A. Bielik-Robson, M. Szuster, Kraków 2002.
  2. Genette, Palimpsesty. Literatura drugiego stopnia, przeł. T. Stróżyński, A. Milecki, Gdańsk 2014.
  3. Borys, Rasa, klasa, płeć i wieś. Feministyczne epistemologie marginesu, „Praktyka Teoretyczna” 2013, nr 4.
  4. G. Heilburn, Hamlet’s Mother and Other Women, New York 1990.
  5. Szczuka, Kopciuszek, Frankenstein i inne. Feminizm wobec mitu, Kraków 2001.
  6. Jenkins, Textual Poachers: Television Fans and Participatory Culture, New York 2013.

Double Vision. Perspectives on Gender and the Visual Arts, pod red. N. Harris Bluestone, London – Toronto, 1995.

In the Frame: Women’s Ekphrastic Poetry from Marianne Moore to Susan Wheeler, pod red. J. Hedley, N. Halperna i W. Spiegelmana, Newark 2009.

  1. M. Sager Eidt, Writing and Filming the Painting. Ekphrasis in Literature and Film, Amsterdam – New York, 2008.

 

Informacje dodatkowe:

Student ma prawo do dwóch nieobecności i jednego nieprzygotowania w semestrze. Każda kolejna nieobecność wiąże się z koniecznością zaliczenia wskazanej części omówionego materiału.

 

 

 

 

dr Julia Dynkowska, Nicowanie kanonu (literatura, malarstwo, film)